DTC (فروش مستقیم به مشتری)

تعریف DTC

فروش مستقیم به مشتری به این معناست که برندی که محصول را تولید می‌کند (یا مالک آن است) آن را مستقیماً به مشتری نهایی می‌فروشد، بدون هیچ واسطه‌ای. مدل معمول DTC شامل یک فروشگاه تجارت الکترونیک با برند اختصاصی – که اغلب روی Shopify است – به علاوه کانال‌های پولی و ارگانیکی است که ترافیک تحت کنترل برند را هدایت می‌کنند.

"DTC" و "D2C" یک چیز هستند؛ هر دو مخفف direct-to-consumer (فروش مستقیم به مشتری) می‌باشند.

DTC در مقابل B2C در مقابل بازارهای آنلاین (Marketplace)

هر DTC یک B2C است، اما هر B2C یک DTC نیست — تفاوت در این است که چه کسی مالک کانال و مشتری است:

چرا برندهای DTC بر حفظ مشتری متکی هستند

حاشیه سود DTC واقعی است، اما هزینه ترافیک نیز همینطور است: افزایش هزینه‌های جذب مشتری به این معناست که بسیاری از برندهای DTC در اولین سفارش ضرر می‌کنند و تنها از خریدهای تکراری سود می‌برند. این امر حفظ مشتری را به موتور اقتصادی این مدل تبدیل می‌کند، و به همین دلیل است که قوی‌ترین دسته‌بندی‌های DTC – قهوه، مکمل‌ها، غذای حیوانات خانگی، مراقبت از پوست – همگی دسته‌بندی‌های کالاهای مصرفی هستند که اشتراک‌ها به طور طبیعی در آن‌ها جای می‌گیرند.

یک برنامه اشتراک، مزیت DTC (مالکیت بر مشتری) را به MRR قابل پیش‌بینی تبدیل می‌کند، و ابزارهایی مانند امتیازهای وفاداری، بسته‌های محصول و جریان‌های بازگرداندن مشتری، آن را تقویت می‌کنند.

نمونه‌های DTC

• Warby Parker — عینک‌هایی که از طریق سایت و فروشگاه‌های خودشان فروخته می‌شوند و خرده‌فروشان عینک را دور می‌زنند.
• Dollar Shave Club — مدل اشتراکی DTC اصلی: تیغ‌های ریش‌تراشی با برنامه‌ریزی ماهانه.
• Glossier — برند زیبایی که بر اساس فروشگاه و جامعه اختصاصی خود بنا شده است.
• Athletic Greens / AG1 — مکمل‌هایی که تقریباً به طور کامل از طریق اشتراک فروخته می‌شوند.
• هزاران برند Shopify در زمینه قهوه، حیوانات خانگی، مراقبت از پوست و سلامتی، همین رویکرد را در مقیاس کوچک‌تر دنبال می‌کنند.